تبلیغات
بانک چشمگیر مقالات ، تحقیق ، رساله و پایان نامه - چه كسانی باعث «تشویش اذهان عمومی» می‌شوند؟!
پژوهش ها و تحقیق آماده ، انشای آماده ، نوشته آماده برای مدرسه

چه كسانی باعث «تشویش اذهان عمومی» می‌شوند؟!

نویسنده :ستاره هاشمی
تاریخ:پنجشنبه 24 تیر 1395-04:48 ق.ظ



چه كسانی باعث «تشویش اذهان عمومی» می‌شوند؟!

اگر حرف زدن در مورد مسائل مملكتی باید روی قاعده، منطقی و مفید به فایده باشد، موجب اغتشاش و به قول اهالی دولت، «تشویش اذهان عمومی» نگردد، باید رعایت قاعده فوق برای عموم مردم باشد، از عالی تا دانی، از صاحبان منصب اداری تا فاقدانِ پست و مقام، اگر بخواهیم ایجاد تشویش نكنیم، شرط این است كه اولاً گوینده غرضی نداشته باشد

ثانیاً در موردی سخن بگوید كه پیرامون آن علم و اطلاع كافی داشته باشد، ثالثاً شرایط زمان و مكان و تبعات گفتة‌ خود را در نظر بگیرد.

در همه جای عالم هم گفتن و نوشتن قاعده و قانون دارد و چنین نیست هر كس و در هر جا و هر حرفی كه دلش خواست بزند، از هر كس خوشش نیامد وی را مورد تحقیر قرار دهد و به وی تهمت بزند.

در كشورهای دارای دموكراسی (با معیارهای غربی) نیز آزادی در زمینه گفته‌ها و نوشته‌ها حساب و كتاب دارد و چنانچه نابجا باشد پیامدهای حقوقی و قضایی دارد، (اگر در مورد افراد باشد)‏‎ ‎‏ و اگر درباره دولت، دولتمردان و مسائل سیاسی، تهمتی مطرح شود و سند و مدركی هم در كار نباشد، مسأله به مراتب بغرنج‌تر می‌گردد و نویسنده یا گوینده باید در برابر دادگاه جوابگو باشد.

و اما امروزه در كشور ما به عینه یك خط‌كش واضح و آشكار بین «بزرگترها» و «كوچكترها!» از لحاظ «آزادی بیان» وجود دارد.

مردم كوچه بازار كه تریبونی ندارند و تنها وسیله‌ای كه برای بیان نظریات خود سراغ دارند مطبوعات است ولاغیر.

مطبوعات هم واقعاً در محظوراتی قرار دارند كه فقط اهالی قلم و روزنامه‌نویسان حرفه‌ای از مدیرمسئول، سردبیر و شخص نویسنده مطلب از آن آگاهی دارند و حتی خودشان به مرور زمان ناگزیر به خودسانسوری آن هم از نوع بی‌جیره و مواجب آن روی می‌آورند!

اما تریبون‌هایی چون رادیو ـ تلویزیون و خبرگزاری‌ها برای انعكاس گفته‌های هر كس كه دستش بجایی بند بوده و منصبی داشته و به دستگاهی وصل باشد آمادگی كامل دارند، بدون سنگین سبك كردن عواقب این مطلب ـ كه چه بسا با سیاست كلی نظام در تضاد باشد ـ گاه در مورد یك موضوع از دو گوینده سخن‌های كاملاً متفاوت و متناقض می‌شنویم كه مخاطب داخلی و خارجی را متحیر می‌كند، گاه یك واقعیت آشكار، حاشا می‌شود و زمانی بر یك موضوع غیر واقع پافشاری می‌گردد!‏

و در این موارد نه اذهان عمومی مشوش می‌شود، نه كسی را یارای اعتراضی است نه بازخواستی و تذكری را به گوینده مورد ذكر می‌بینیم و یا می‌شنویم، گویی تنها دیوار كوتاه مطبوعات هستند و بس!‏

بدیهی است این راه بجایی نمی‌برد اما‌ ای‌كاش بزرگواران صاحب تریبون و دارای مقام به بیتی از استاد سخن سعدی در این مقوله توجه می‌نمودند كه فرموده است:

سخن‌دان پرورده پیر كهن

بیندیشد آنگاه گوید سخن

و لااقل به هزینه بالای بیانات حتی یك جمله خود، برای مردم و مملكت بیشتر فكر می‌كردند!

محمد صالحی آرام

نوع مطلب : بومی و مردمی 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.